Warmteopslag is een van de grootste hoofdbrekens van de energietransitie. De hoofdreden is dat de alternatieve energie bronnen zoals zonne energie en wind energie, niet erg betrouwbaar zijn in de zin van het leveren van een constante hoeveelheid energie. En we willen niet dat als het donker wordt, de koelkast het niet meer doet, of de wasmachine er mee op houdt.. Dus zijn veel onderzoeken gericht op hoe we de productie van energie zó op kunnen slaan dat we het kunnen gebruiken op het moment dat we het nodig hebben.

Voor aardgas is dat niet zo’n probleem en dat geldt ook voor andere gassoorten, zoals waterstof, propaangas, butagas oid. Je kunt onder hogere druk opslaan en op lagere druk afleveren aan de gebruikers. Eigenlijk een ideale situatie. Het verliest niets van zijn energetisch vermogen en kan op ieder willekeurig moment ingezet worden.

Bij alle alternatieve vormen van centrale energievoorziening die nu bekend zijn (met uitzondering van waterstof) moet de opgewekte energie direct gebruikt worden, of zoals bij wind en zonne-energie, teruggeleverd worden aan het net. En die moeten dan hun centrales onrendabeler laten draaien omdat er anders teveel verliezen zijn.

Dus wordt er nu druk gezocht naar mogelijkheden om de energie die bv overdag opgewekt wordt in de zomer door zonnepanelen, zó op te slaan dat we die in de winter ‘s avonds kunnen gebruiken. Er wordt geëxperimenteerd met betere accu’s, maar die worden nu nog zó groot en de ontlading is nog een substantieel probleem, maar het wordt langzaam beter.

Een andere methode is lokale Warmte Koude Opslag (WKO). Dat betekent dat in een warme periode de geproduceerde energie in de vorm van warmte in een ondergronds reservoir opgeslagen wordt, die dan later middels een warmtewisselaar weer teruggehaald kan worden en gebruikt kan worden in een Laag Temperatuurs Verwarming systeem. (LTV). Dat zijn de coöperatieve warmtenetten, die door de gebruikers zelf beheerd worden. Op kleine schaal zeker een oplossing om te overwegen!